Dyrektor Adam Nowacki podniósł się powoli, jakby każdy jego ruch obciążał go ciężarem całego świata. W jego oczach pojawił się nie tylko niepokój, ale i coś więcej… coś, co przypominało dawno skryty żal.
Tę twarz widział ostatni raz niemal dwadzieścia lat temu. Wtedy była młoda, pełna marzeń, rozświetlona blaskiem życia. Teraz — zmęczona, zniszczona, bezdomna.
To była ona. Lena.
Nikt z obecnych nie znał tej historii. Nawet najmłodsze pielęgniarki nie miały pojęcia, że kiedyś, dawno temu, doktor Nowacki miał narzeczoną. Dziewczynę z biednej rodziny, która pewnego dnia zniknęła bez śladu. Mówiono, że uciekła, że wyjechała. Ale prawda była inna — i właśnie teraz patrzyła mu w oczy.
Adam nie odezwał się ani słowem. Odwrócił się tylko do głównej położnej.
— Danuta, przygotuj dla niej osobną salę. Dajcie wszystko, co najlepsze. Monitorujcie stan płodu. I… nikt nie ma prawa jej dotknąć bez mojego polecenia. Rozumiesz?
Danuta otworzyła usta, jakby chciała zaprotestować, ale widząc jego twarz, skinęła głową i pospiesznie odeszła.
Lena była zbyt osłabiona, by mówić. Jednak gdy na chwilę otworzyła oczy i spojrzała na niego, błysnęło w nich coś znajomego — echo dawnego uczucia. Potem opadła na poduszkę, jakby jej ciało wreszcie mogło odpocząć.
Adam długo siedział przy jej łóżku. Trzymał w dłoni tę samą rękę, której kiedyś nie potrafił zatrzymać. W jego głowie kłębiły się tysiące pytań. Dlaczego nie wróciła? Gdzie się podziewała przez te wszystkie lata? I czy dziecko, które nosi, naprawdę będzie musiało zmagać się z samotnością?
Ale najważniejsze pytanie rozbrzmiewało w nim coraz głośniej:
Czy naprawdę jest jeszcze szansa, by naprawić to, co kiedyś zostało bezpowrotnie stracone?
